Os seus traballos sobre pensamento e filosofía están dedicados maioritariamente á saúde, así como as súas traduccións.
Piñeiro foi discutido toda a vida: tanto as súas decisións como a súa personalidade.
Sen o seu traballo e os dos compañeiros da xeración política, a Galicia de hoxe non sería de este modo.
Converteu a súa mesa de braseiro nunha nave para viaxar nun relato fantástico no que daba voltas pola eternidade e o espazo.
Coñeceu a clandestinidade dos anos máis crueis da dictadura, foi un persistente que acabou na cadea cando era sinónimo de morte.
Ramón Piñeriro foi elixido en 1967 como membro numerario da súa constitución. Incorporouse a esta cun discurso sobre a linguaxe e as linguas.
"Cada lingua dálle personalidade cultural ao seu pobo e transmítella a cada un dos seus memros. Cada pobo ten a súa. Cada home ten a do seu pobo. Nós, os galegos, temos a nosa".
No hay comentarios:
Publicar un comentario